|start|nu|wijk|top 5|internet|agenda|kunst|idee|specials|column|vind|
HAGAZ!NE
special
Beef Panda Festival
16 t/m 19 april 2005
(van onze Kunstredactie)

Zaterdagmiddag 16 april 2005, 16.15 uur was de aftrap van het vierdaagse muziekfestival van de compositiestudenten van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Beef Panda was het festival  door de organiserende studenten van de compositie-afdeling gedoopt. En de face off was meteen een hoogwaardig middagconcert. Het aan het Conservatorium gelieerde orkest Modelo 62 startte met een "oude" compositie uit 1962 van Robert Ashley: Complete with heat. Het was door de Conservatoriumstudenten gereconstrueerd, voor wat betreft het elektronisch deel van de compositie. Een vrij rustig stuk met in de opstelling van de musici een verdeling in groepjes van twee, die tegenover elkaar staan. Zo stond fluitiste Carme Cama Mingot tegenover gitarist Cesar Quevedo. 

En had Ashley harp tegenover viool gepositioneerd. Modelo 62 vertolkte vervolgens  de compositie Down the rabbit hole van de Brit Duncan McLeod. Het stuk behelsde precies wat de titel suggereerde. Een hevig begin met een verstild einde. Het konijn is in zijn onderaardse slaapplaats gearriveerd. Van Fernando Rincon speelde Modelo 62 het subtiele Atras, ayer, adrento, met een introductie van staccato noten van de diverse instrumenten. Het tweede deel van de compositie gaf een enigszins sonoor beeld met langere noten die in heftigheid toenamen. Het slotgedeelte was erg ritmisch met een verstild einde. Een fors applaus was Fernando's deel. Een speciaal samengesteld orkest speelde daarna de Holland Blues van Michele Bagaglio. 
Violiste Elena Molina tijdens Down the rabbit van Duncan McLeod
Geheel in tegenstelling tot de naam was het een nogal humoristisch werk. Waarin tussen de serieuze noten opeens een vrolijk deuntje schalde. 

Prominent onderdeel was een duet tussen gitaar en clavecimbel, waarin een stukje speedcore opviel. Daarna was het strijdtoneel voor de Israelische componist Ophir Ilzetzki met zijn Dance Music. Het publiek werd meteen door Ophir van de plaatsen verwezen. Want op de toeschouwerstribune waren twee platforms voor vier musici voorzien. Er waren zes (mega)luidsprekers voor de elektronische muziek en helemaal achterop het podium in het halfduister waren een vijftal vioolspelers en vijf viola da gamba (barokviool) spelers verstopt. Het geweld barstte los met een geweldig orkaan aan elektronische muziek, waar tegenin de twee groepen van vier musici zich probeerden staande te houden. Halverwege het stuk vallen de twee groepen van vier stil en neemt de elektronica het over. De violisten leggen dan de elektronica het zwijgen op. Maar een voor een haken de violisten af. 
De Griekse viola da gamba speelster en componiste Nicoleta
De achter hen opgestelde viola da gamba spelers nemen het van hen over. Zij spelen een aangepast thema van de renaissance componist Diego Ortiz. Maar ook zij haken een voor een af. En zelfs als de laatste viola speler is afgehaakt blijft de muziek onverminderd doorgaan! Tot slot klinkt heel zacht een Potugese tophit uit de jaren 50 uit de speakers en de spelers en componist schrijden het podium op ten teken van het einde van de compositie. 
Een van de twee kwartetten van Ophir Ilzetzki's Dance Music
Een boeiende aftrap van het compositiefestival vindt ook componist Ophir Ilzetzki. Hij is zeer verheugd over de mate van vrijheid die de compositiestudenten wordt gelaten in het componeren aan het Koninklijk Conservatium. Ophir, die dit studiejaar officieel staat ingeschreven aan het Conservatorium, heeft nog een stuk op het programma van Beef Panda staan op dinsdag 19 april 2005: Karate.

Maandag 18 april startte dag drie van het Beef Panda festival met een werk van de Mexicaan Mauricio Rodriquez voor klavecimbel, gespeeld door Anne Faulborn met elektronische echo's. Opvallend was dat het eerste gedeelte van het stuk, dat rustig begint en naar een climax toewerkt, uitsluitend bestond uit hogere tonen. Het middengedeelte bestond uitsluitend uit middentonen om crescendo te eindigen met een slavo aan hoge tonen, met een fraaie ondersteuning van elektronische echo's.
Het stuk van Janco Verduin, in het dagelijks leven compositiestudent en metal gitarist van de formatie Incoming, is getiteld Pale. In dit stuk geen spoor van metalnoten voor  fluitiste (Judith Kuipers) en de pianist (Kornelius Selamtzis). Of het moet zijn de bij fasen ritmische muziek voor de pianopartij. Daar tegenover staat de meer melodische stroom van fluittonen. Niet alles is bleek zoals de titel suggereerd, want het werk bestaat ook uit wat heftiger passages.
Dan qua formatie een klassiek vioolkwartet dat Kronkelweg van de Koreaan Ji-Sun Yang uitvoerde. Een stuk dat je kunt kenmerken als een dubbel-duo compositie. Althans de "eerste helft" ervan. Eerste viool en cello, met ritmische korte noten, staan daarbij tegenover tweede viool en altviool, die daar lang gevoerde noten tegenin spelen. Na een duo gedeelte van de twee violen bieden altviool en cello tegenwicht tegen het vioolgeweld. Door werkend naar een hevige finale van het kwartet als geheel.
Piano duo EkeSimons en Nana Wakamiya in Do- Won Yu's - For two pianos
Dan verschijnen twee piano's op het podium. Eke Simons en Nana Wakamiya spelen het werk For two pianos van de Koreaan Do-Won Yu. Een fors stuk met een ritmische opbouw. En geheel in tegenstelling met het eerdere werk van Rodriquez voornamelijk in de bassen. Het stuk werk toe naar een gigantische apocalyps. Gevolgd door een zeer subtiel coda.
Dirigent Kristian Karlsen in On having no head van Alexander Breure
Laatste werk voor de pauze is van de hand van de uit Waddinxveen afkomstige compositiestudent Alexander Breure: On having no head. 
On having no head van Alexander Breure
Allerlei attributen worden klaar gezet. Een beschilderd nachtkastje met kaarsen, met daarin het hoofd van een pop. Daaromheen worden allerhande hoofddeksels op de grond gegroepeerd. Dirigent Kristian Karlsen steekt de kaarsen aan. Een voor een komen de zeven musici op en kiezen een pet of hoed. En stellen zich vervolgens in duo's  - zanger en zangeres;  percussionisten - en de pianist solo op. Het zeer ritmisch ingesteld werk krijgt elektronische ondersteuning. De zangeres, Luciana Mancini, zorgt met haar zang (lachsalvo's) voor de komische noot. De live-muziek is afgelopen en een saloonachtig melodietje klinkt uit de luidsprekers. De musici draperen hun hoofddeksel weer om het nachtkastje en er stijgt een daverend applaus van het publiek op.
De blokfluitensectie in musyckboexken
Na de pauze en het changement is het podium voor - naar blijkt - Renaissance muziek. Sasha Zamler-Carhart deed wat in die tijd gebruikelijk was. Een muziekboek samenstellen van muziek uit die era. Alleen had Sasha Zamler geen hedendaagse muziek verzameld, maar renaissance muziek. Hij gaf de tien stukken de titel mee: Een nieuu musyckboexken, mit tien liedekens gecomponeert by diversche componisten, zeer lustisch om spelen op fluyten en cromhoornen, verzamelt en opnieuu bewerkt by s. zamler- carhart te 's gravenhage. Hetgeen waarschijnlijk als grap bedoelt is. Want de muziek die klonk was zo middeleeuws als het maar kan. De muziek enigzins kennende was niet 'zwaar' bewerkt. Maar wel heel mooi en met een hoofdrol voor de tenor-kromhoorn speler Andrew Hallock. Overigens was er alleen maar ruimte in het programma voor deel een van het musyckboexken, de werken 1 t/m 5:
Adyen Matres, Dit le Burguygnon, Aus tieffer Noth schrey ich zu Dir, L'Homme arme en Tourdion. Dit laatste is een onderdeel van het werk La Magdalena uit het musyckboexken van de Fransman Pierre Attaingnant.
Daarna volgden nog uitvoeringen van werken van Juan Parra Cacino (fAILiN(n)G), de Canadese Andrea Young (Orders 1-4) en Hector Benard (Sketch for two guitars and kyma), die ik helaas niet heb kunnen beluisteren.

Beef Panda slotconcert 20 april 2005

Python's Leonie Schuller en componist Ophir Ilzetztki
Na een snelle start met een werk van de Pool Gzregorz Marcianak, Introdukcja i etiuda, waarin prominent een fagot optrad en dat slechts een minuut duurde was het podium voor het Python Saxofoonkwartet. Het kwartet bestaat uit Erik-Jan de With - sopraansaxofoon, Aukje Marinus alt-saxofoon, Leonie Schaller tenorsaxofoon en Corina Ewijk baritonsaxofoon. Op het podium ook componist Ophir Ilzetzki, die de electronica verzorgde. Karate heet zijn stuk. En inderdaad is het een werk waarbij het credo is van dik hout "hakt" men planken. Heavy hitting stuff, met stotende baritonsax klanken. Het geheel ondersteund door de elektronica van echo's die "gestuurd" werden via de Apple computer van Ophir.

Daarna speelde Python het werk Run-down van Jan Podlipny. In tegenstelling tot Ilzetztki's stuk een relaxed werk met lang aangehouden noten. Het gaf de indruk van een rivier die door laagland stroomt en en meer of minder meandert door het landschap.
Ensemble Royal
Het Ensemble Royal, onder leiding van Hans Leenders, was speciaal voor het Beef Panda festival geformeerd om werken van compositiestudenten en het slotwerk uit te voeren. Het Python Saxofoonkwartet vormde een onderdeel van dat Ensemble. De “koninklijke” startte met Momentum van de Koreaan Do-Won Yu. Een echt Haagse School stuk, ritmisch, hard en snel. Met o.a. op de losse snaren “drummende” strijkers. Het gehele stuk kende een energie en tempo dat in de slotfase culmineerde in een orkaan van lage noten.

Anke Brouwer had een stuk geschreven voor klein ensemble en drie zangeressen (Yvonne Smeets, Anka Koziel en Fanny Alofs). Anke had het geheel opgebouwd rond een gedicht van Ida Gerhardt uit 1949. Op knappe wijze had zij de zang geënkadreerd rond zulke moeilijke woorden als: schrikbewind en stratenlabyrinth.

Van Federico Reuben was er strakke atonale muziek met Weilleriaanse tussenwerpingen van de kopersectie. En later in het stuk aanzetten tot zoiets als swing.

Componiste Jin-Sun Yung vertoonde haar voorstelling Dali’s schilderijen met eieren en klokken in On Dali’s mirrored eggs.

Ensemble Royal in Klas Torstensson's Licks & Brains II
Na de pauze het (letterlijk en figuurlijk) daverend slot van het Beef Panda festival: De uitvoering door Ensemble Royal en Python Saxofoon Kwartet van Licks and Brains II,  van de van oorsprong Zweedse componist Klas Torstensson. Het onderdeel voor groot orkest uit de triptiek Licks & Brains. “Om te spelen het meest moeilijke werk dat er bestaat”, zei Python sopraansaxofonist Erik-Jan de With, terwijl hij zijn videocamera aan het installeren was. Louis Andriessen – zelf overigens aanwezig tussen het publiek - sprak vaak over “het meest verschrikkelijke symfonie-orkest”. En die was het dat het “meest verschrikkelijke orkestwerk” speelde. 
Het Python Saxofoonkwartet als middelpunt van Licks & Brains II
Het Python Saxofoonkwartet soleert binnen het orkestwerk, waarin is voorzien in een viertal slagwerkers die ongebruikelijke objecten (bijv. een dun stuk plaatstaal en een geribbelde houten klankkast) bespelen. 
Klas Torstensson feliciteert het Ensemble Royal en met name het Python Saxofoonkwartet
Een apocalyptische finale van het festival, waarbij terecht de fenomenale prestatie van zowel orkest als componist Klas Torstensson – ook in levende lijve aanwezig – werden bejubeld.

Een bijdrage van Hans Eeuwes

|start|nu|wijk|top 5|internet|agenda|kunst|idee|specials|column|vind|

Kritisch Haags, kunst, uitgaan, internet ...
Hagaz!ne: altijd wat nieuws!

gratis bijblijven?

start Hagazine