|start|nu|wijk|top 5|internet|agenda|kunst|idee|specials|column|vind|
HAGAZ!NE

Informatieavond Paddentrek
15 februari 2005

Ik wil wel een bijdrage leveren aan het milieu en ga daarom padden heelhuids verkeerswegen helpen oversteken. Maar voordat ik als 'paddenraper' ga opereren wil ik wel weten wat het precies inhoudt. Is een pad wel zo'n lekker dier? Bijten ze? Zijn ze giftig? En wat als ik het niet doe? 

Zo zit ik op een voorlichtingsavond van de Haagse Milieubescherming aan de Valeriusstraat met een mannetje en vrouwtje of dertig, allemaal met dezelfde interesse. Ik denk nog dat het er veel zijn, maar vorige week was het nog drukker. Een herpetoloog (een bioloog in amfibieën) brengt ons op een uiterst plezierige manier op de hoogte van de gedragingen van bruine kikkers, salamanders en padden. Vorig jaar hebben 170 paddenrapers 13.000 padden overgezet. Helaas werden er ook 500 dode geteld. Die aantallen weten ze zo goed omdat elke paddenraper een lijstje bijhoudt van wat hij ziet en doet. Die aantallen worden doorgegeven aan het RAVON (reptielen en amfibieën vereniging onderzoek Nederland). 

Als het een paar nachten achter elkaar 8 graden is, dan ontwaken de padden in hun winterverblijf. Zij brengen de winter door tussen dorre bladeren op een droge beschutte plek. De mannetjes zijn kleiner en eerder warm waardoor ze dus eerder kunnen gaan trekken. Ze hebben anderhalve week nodig om van hun droge toestand naar een natte te komen. In hun natte hoedanigheid kunnen ze met ademen door de huid beginnen en hun paargedrag starten. 

De mannetjespad heeft het wat makkelijker dan de vrouwtjespad. Hij lift op haar rug mee naar de plek waar ze aan het nageslacht gaan werken. En dat gebeurt in het water waar het een drukte is van jewelste. 

De weg er naartoe is vol gevaren. Het grootste gevaar is wel de auto. En daar komt de paddenraper aan bod. Eerst denk je dat je voor gek loopt met zo'n lichtgevend vest aan, totdat je 's nachts op een schaarsverlicht stuk weg staat en er een auto aankomt. Hij of zij zorgt dat de pad - traag als hij is - veilig overkomt waar hij zijn rustige gangetje voort kan zetten. Vooral vochtige lucht en regen zijn de ideale omstandigheden om te trekken. Dan zie je dus ook de paddenrapers, gewapend met zaklantaarn en emmertje hun dankbare werk verrichten. 

Een pad eet per dag zijn eigen gewicht - 30 tot 40 gram - aan insecten . Als je padden erg pijn doet komt er een soort schuim uit dat giftig is en dat stinkt naar chalotjes. Het is zenuwgif en als een hond erin bijt kan hij een zenuwaanval krijgen. 20 graden is een maximum lichaamstemperatuur voor een gezonde pad. Dus koudbloedig is maar betrekkelijk. Ze navigeren op de sterren en soms worden ze afgeleid door de magneetvelden van ondergrondse leidingen.

Je moet een pad nooit van richting veranderen omdat deze dan altijd weer terug zal keren in zijn eerder ingenomen positie. De weg terug naar zijn winterverblijf gaat minder gecoördineerd en hoeft dan ook niet ondersteund te worden. Pad voor pad trekt dan in de loop der tijd weer terug naar waar hij vandaan kwam. En in het voorjaar begint alles weer van voor af aan.
 

|start|nu|wijk|top 5|internet|agenda|kunst|idee|specials|column|vind|

Kritisch Haags, kunst, uitgaan, internet ...
Hagaz!ne: altijd wat nieuws!

gratis bijblijven?

start Hagazine